Ortopedia i chirurgia urazowa

Ortopedia i chirurgia urazowa (traumatologia)

Odzyskaj swobodę ruchów bez powikłań i bólu

Metoda Plasmolifting™ może ograniczyć znacząco przyjmowanie środków przeciwbólowych i przeciwzapalnych, pozwala wyleczyć chorobę bez zabiegów chirurgicznych i rekonwalescencji. W przypadku leczenia artrozy, zapalenia stawu kolanowego, leczenia łąkotek stawu kolanowego zaleca się stosowanie metody w I i II stadium choroby. Metoda ta jest bezpieczna dla pacjenta w każdym wieku, pomaga odbudować tkanki i przywrócić sprawność ruchową pacjenta.

W ortopedii i traumatologii metoda Plasmolifting ™ uruchamia procesy regeneracyjne we wszystkich tkankach stawowych w tym samym czasie (powierzchnie stawowe, płyn stawowy, więzadła torebkowe, tkanki kostne, mięśniowe i chrzęstne) z powodu czynników wzrostu płytki krwi. Autologiczne zastrzyki z osocza bogatopłytkowego pomagają hamować stan zapalny i poprawiać odżywianie i naprawę tkanek poprzez natlenianie.
Metoda Plasmolifting ™ wyzwala przyspieszone przywrócenie układu mięśniowo-szkieletowego, skraca okresy rehabilitacji po urazach i zabiegach chirurgicznych, a tym samym przywraca swobodę ruchów pacjenta bez bólu.
W połączeniu z innymi terapiami umożliwia zmniejszenie ilości podawanego leku lub całkowite wyeliminowanie go, minimalizując toksyczne skutki związane z jego przedłużonym stosowaniem. Ponadto autologiczna terapia plazmowa skraca czas leczenia o połowę.

Traumatologia, czyli chirurgia urazowa, to wg Wikipedia dziedzina medycyny (związana ściśle z ortopedią) zajmująca się leczeniem operacyjnym kości, stawów, więzadeł, a pośrednio także mięśni i ścięgien dotkniętych urazami. W szerszym rozumieniu traumatologia obejmuje narządy poza układem ruchu.¹
Źródło: Wikipedia.

Osocze bogatopłytkowe wstrzykuje się do stawu biodrowego, kolanowego, radiokarpowego, łokciowego, barkowego i tibiotialnego. Zazwyczaj stosuje się standardową igłę do wstrzyknięć domięśniowych. W przypadku stawu biodrowo-udowego, zwłaszcza gdy pacjent ma nadmierną masę, należy użyć igieł o średnicy 8 – 10 cm. Po zakończeniu zabiegu nakładany jest aseptyczny bandaż.
Autologiczne iniekcje w osoczu przyczyniają się do zmniejszenia procesów zapalnych, eliminacji bólu i przywrócenia amplitudy ruchu stawów.

WSKAZANIA I EFEKTY DO ZASTOSOWANIA PLASMOLIFTING™

wskazania Wyniki Zabiegi
Artroza Zmniejszenie bólu, przywrócenie płynu maziowego, zwiększenie ruchomości stawów, dłuższe okresy remisji, skrócenie okresu rehabilitacji po zastosowaniu protetyki Przebieg 2 – 8 zabiegów, z przerwą 7 – 14 dni
Zapalenie stawów Szybka ulga w bólu, redukcja stanu zapalnego, zwiększona ruchliwość stawów Przebieg 2 – 6 zabiegów, z przerwą 7 – 14 dni
Ścięgna i ścięgna więzadeł i ścięgien Przyspieszone odzyskiwanie uszkodzonych tkanek, silniejsze tkanki mięśniowo-szkieletowe Przebieg 2 – 6 zabiegów, z przerwą 7 – 14 dni
Ostry uraz tkanki mięśniowej i kostnej Stymulacja tworzenia tkanki kostnej i chrzęstnej, krótszy okres rehabilitacji po urazach i operacjach Przebieg 4 – 8 zabiegów, z przerwą 7 – 14 dni
Tendinopathies Przyspieszona regeneracja tkanek, szybkie łagodzenie bólu, przywrócenie ruchomości kończyn Przebieg 3 – 8 zabiegów, z przerwą 7 – 14 dni
Osteochondroza kręgosłupa Szybka ulga w bólu, eliminacja skurczów mięśni Przebieg 3 – 8 zabiegów, z przerwą 7 – 14 dni
  • Zapalenie i choroba zwyrodnieniowa stawów;
  • Zapalenie okołostawowe;
  • Zmiany zwyrodnieniowe;
  • Ubytki tkanki kostnej;
  • Bolesne skurcze mięśni szyi, pleców i nóg
  • Uszkodzenia więzadeł i mięśni;
  • Zmiany zwyrodnieniowe chrząstki i stawów kręgosłupa;
  • Urazy sportowe.

ZALETY STOSOWANIA PLASMOLIFTING™

  • Aktywizacja krwioobiegu w okolicy uszkodzonego stawu;
  • Wzmocnienie mięśni otaczających staw i zwiększenie jego ruchomości;
  • Skrócenie czasu rehabilitacji po urazach, operacjach i protezowaniu.

EFEKTY KLINICZNE STOSOWANIA PLASMOLIFTING™

  • Wzmocnienie procesów regeneracji na poziomie komórkowym;
  • Stymulacja tworzenia fibroblastów, osteoblastów i chondrocytów;
  • Wzmocnienie procesu tworzenia kolagenu, kościotwórczości i naczyń włosowatych;
  • Poprawa obiegu krwi i zwiększenie wymiany tlenowej w tkankach.
  • Nie obejmuje możliwości infekcji.

TECHNIKA PODAWANIA AUTOLOGICZNEGO OSOCZA BOGATOPPŁYTKOWEGO METODA PLASMOLIFTING™

W skórę w okolicy stawów i tkanek, zaplikować dwa razy środek przeciwinfekcyjny, następnie obszar ten przetrzeć 70 % alkoholem. Jeśli nie istnieją przeciwwskazania napełnić strzykawkę 0,5 % roztworem chlorowodorku prokainy. W przypadku przeciwwskazań zastosować 2% chlorowodorek lidokainy. W zależności od rozwoju tkanki podskórnej objętość wtrysku dokonujemy w ilości około 2 ml. Podczas wstrzykiwania  do tkanek, istotne jest aby podawać środek przeciwbólowy w łagodzeniu bólu w następne warstwy tkanek miękkich, w momencie opadania igły w jamie stawu odczuwalny jest jako moment zapadnięcia i znieczulenie jest przerywane.

Pierwsza strzykawka wyjmowana jest z kaniulą , następnie  wprowadza się się osocze bogatopłytkowe. Średnia objętość osocza podawana jest w ilości 3-3,5 ml (objętość 1 szklanej rurki).

Dla mniejszych stawów: stawu promieniowego, stawu skokowo – goleniowego i stawu ramiennego wstrzykiwanie objętości 2-3 ml osocza bogato płytkowego jest wystarczające. Igła do wstrzykiwania jest zazwyczaj standardowa, jak dla zastrzyków domięśniowych. Igła o długości 8-10 cm służy do wstrzykiwań do stawu biodrowo-udowego, zwłaszcza jeśli pacjent cierpi na nadmiar masy ciała. Po procedurze należy przyłożyć jałowy gazik bądź plaster. Po miejscowym podaniu osocza bogatopłytkowego pacjentowi nie zaleca się „biczy” wodnych w ciągu 24 godzin.

TECHNIKA PUNKCJI STAWU RAMIENNEGO

Aby zapobiec wprowadzeniu infekcji do rany nakłucia dróg oddechowych, igła wprowadzana jest przez fałdę skóry  przy pomocy palca powyżej miejsca wprowadzenia. GDY SKÓRA UMIEJSCOWIONA JEST Z TYŁU NIE NA WPROST KANAŁ RANY JEST POZOSTAWIANY. 0,5  % roztwór chlorowodorku prokainy bądź chlorowodorku lidokainy, może być stosowany do znieczulenia. Przebicie dokonywane jest do prostownika powierzchni stawu ramiennego, gdyż nie zawiera mikronaczyń i nerwów. Wkłucie następuje gdy pacjent leży (nie po stronie, na której w danym momencie leży) bądź siedzi. Procedura ta może być wykonywana zarówno z przodu, od strony zewnętrznej i z tyłu.

  1. Procedura dokonywana jest z przodu w orientacji względem wyrostka kruczego łopatki. Wyczuwalny w podobojczykowym dole 3 cm w dół związany z wyrostkiem barkowym kończyn obojczyka. Igła umieszczana jest pod wyrostkiem kruczym łopatki i napędzany do tyłu pomiędzy wyrostek kruczy a głową kości ramiennej na głębokości 3-4 cm.
  2. Gdy procedura dokonywana jest od strony zewnętrznej, igła jest wprowadzana w dół z bardziej wypukłej części wyrostka barkowego łopatki w płaszczyźnie czołowej przez masę barkowo-ramiennego mięśnia.
  3. Gdy procedura dokonywana jest z tyłu , igła jest wprowadzana w dół od wyrostka barkowego łopatki do dołu utworzonego przez niego i tylną krawędź mięśnia barkowo –ramiennego prostopadle na głębokość 4-5 cm. Igłą przenikającą jamę stawu wstrzykujemy osocze bogato płytkowe.
TECHNIKA PUNKCJI STAWU ŁOKCIOWEGO

Procedura może być realizowana w dwóch miejscach: z przodu i z tyłu.

  1. Za najbezpieczniejsze miejsce do wykonywania punkcji stawu łokciowego uważana jest zewnętrzna połowa jego przedniej strony, pomiędzy głową kości promieniowej a kłykciem kości ramiennej. Podczas wkłuwania, ręka powinna być rozprostowana bądź nieznacznie skrócona w pozycji pełnej supinacji.

Zakres łuku stawu łokciowego określany jest palcem z przodu, następnie przebicie dokonywane jest w jego zewnętrznej części od przodu do tyłu prostopadle do stawu. Jeżeli podczas manipulacji igła napotka jakąś przeszkodę może to być albo chrząstka bądź tkanka kostna. W tej sytuacji, igła jest wycofywana i nakierowywana nieznacznie w innym kierunku, następnie wprowadzana ponownie.

  1. W przypadku nakłuwania stawu łokciowego od tyłu ręka powinna być zgięta pod katem 90º-130º. Wierzchołek wyrostka łokciowego wyczuwamy przez palec. Igła nakierowywana jest ponad nim, w górę i w dół i lekko od tyłu do przodu. Zazwyczaj igła opada w szerszej części torebki stawowej lokując się ponad wyrostkiem łokciowym i wchodząc do stawu. Z uwagi na niebezpieczeństwo wynikające z uszkodzenia łokcia, nakłuwanie nie powinny być wykonywane po wewnętrznej krawędzi wyrostka łokciowego.
TECHNIKA PUNKCJI STAWU BIODROWO – UDOWEGO

Staw biodrowo – udowy można nakłuwać z przodu, bokiem i z tyłu.

  1. Jeżeli staw jest nakłuwany z przodu, nakłucia jamy bądź błony są dokonywane pod więzadłem pachwinowym, podczas gdy pacjent leży na plecach.

Pulsacja udowa jest wyczuwalna z przodu głowy kości udowej. Igła jest wprowadzana na boku na nich w kierunku od przodu ku tyłowi i pod katem 10 º na zewnątrz w (ectoentad).

Aby być bardziej pewnym, najpierw igła powinna być wprowadzana wyłącznie od tyłu. Kiedy czujesz, szyjkę kości udowej igła może być lekko pociągnieta i skierowana do wewnątrz.

  1. Nakłuwanie stawu biodrowo – udowego wykonywana bokiem.

Pacjent leży na plecach, nie ma wpływu czy położy się twarzą w dół. Igła wprowadzana jest  ponad większy krętarz w kierunku  z zewnątrz do wewnątrz i jeśli to możliwe prostopadle do osi kończyny. Penetracja igła w środku jamy stawu odczuwalna jest bardzo dobrze .

Punkcja stawu biodrowo – udowego dokonywana od tyłu. Pacjent leży twarzą w dół, pozycja z poduszką pod miednicą. Nakłucie dokonywane jest w miejscu ulokowanym w środkowej części przewodu łączącego spinaailica dorsalis cranialis i krętarz większy. Igła kierowana jest prostopadle od płaszczyzny czołowej od tyłu do przodu.

TECHNIKA PUNKCJI STAWU KOLANOWEGO

Procedura jest wykonywana kiedy pacjent leży na plecach ze wzmocnionym od spodu kolanem. Nakłuwanie może być dokonywane zarówno od przodu jak i z boku, wzdłuż rzepki w jego cztery słupy. Wyższe i wyższe zewnętrzne nakłuwania są bardziej korzystne. Lekarz powinien czuć pod palcami górną zewnętrzną krawędź rzepki i wprowadzać igła nieco w dół i do tyłu.  Podczas takiego manewru igła opada w kaletce nadrzepkowej.

TECHNIKA PUNKCJI STAWU SKOKOWEGO

Nakłuwanie stawu skokowego odbywa się  z przodu.

Procedura może być realizowana z przodu kostki bocznej bądź kostki wewnętrznej. W przypadku  gdy procedura będzie dokonywana z przodu kostki bocznej, igła będzie wprowadzana do punktu około 2 cm w górę  i do wewnątrz  z kostki na powierzchnie przednią stawu. Igła powinna być skierowana prostopadle do tyłu, na to aby przejść pomiędzy kostką a kością skokową.

Jeśli procedura dokonywana jest z przodu wewnętrznej kostki, procedura dokonywana jest bardzo podobnie ale igła umiejscowiona jest w punkcie 1 cm bliżej końca kostki z przodu i 2 cm ….. od końca kostki.

W tym miejscu igła wprowadzana jest tylko 1 cm ponad krawędź kostki ponieważ  kostka boczna jest 1cm dłuższa niż kostka wewnętrzna i jest ulokowana niżej.

PRAKTYCZNE WSKAZÓWKI DOTYCZĄCE TECHNIKI PUNKCJI I SCHEMATU PODAWANIA AUTOLOGICZNEGO OSOCZA BOGATOPŁYTKOWEGO PLASMOLIFTING™

  1. Nakłuwanie stawu kolanowego powinno być dokonywane, gdy pacjent siedzi.
  2. Wielka troska i dokładność to podstawowe elementy, które należy wdrażać podczas wnikania do stawu. Jest to konieczne, aby upewnić się, czy igła mieści się w środku jamy stawu. Chlorowodorek lidokainy może służyć jako potwierdzenie tej pewności, ponieważ jeśli igła jest w odpowiednim miejscu, roztwór łatwo wnika w szczelinę.
  3. Wstrzyknięcia  do małych stawów powinny być dokonywana  w trybie para-stawowym. Tryb ten jest dodatkowo rekomendowany w praktyce w przypadku początkowej artrozy.
  4. Podawanie autologicznego osocza bogatopłytkowego powinno być dokonywane w odstępie trzech dni (w czwartym dniu), w sumie 5 razy.
  5. W trybie podawania  domięśniowego zaleca się wykonywanie tej procedury do ogniska zwłóknienia mięśnia. Oprócz tego należy zadbać o to aby  ciśnienie w infiltracji nie powinno przekraczać 20mmAq.
  6. Lekarz powinien wyczuć łatwe wnikanie do tkanek w miejscach mocowania ścięgien. Przykręgosłupowo podawanie musi być realizowane domięśniowo.
  7. Przeciętny cykl leczenia obejmuje 4 procedury w odstępie 1-2 tygodni. W zależności od wskazań i wewnętrznych odczuć procedurę można powtórzyć dwukrotnie w ciągu roku.
Parametry Tryb
Miejsce podawania para-stawowy 3-8 ml (1-2 szklana probówka)
dostawowo 1,5-3,5 ml
Choroby Ilość probówek dla jednej procedury Ilość iniekcji w to samo miejsce Ilość razy w ciągu roku
Choroba zwyrodnieniowa stawów 1 probówka 2-3 razy 1-2 razy w roku
Artroza (1-2 stopień nasilenia) 1 probówka 3-4 razy 1-2 razy w roku
Osteochondroza rdzenia 1 probówka 3-4 razy 1-2 razy w roku
Para zapalenie błony maziowej 1 probówka 1-2 razy 1-2 razy w roku
Zwichnięcia, zamknięte rany i urazy 1 probówka 2-3 razy Według wskazań

Informacje o medycynie sportowej

Leczenie uszkodzeń ciała powstałych w wyniku uprawiania sportu
zobacz informacje o medycynie sportowej